Φινλανδοί επιστήμονες ανέπτυξαν μία νέα τεχνολογία για ηλεκτρονικούς υπολογιστές που τροφοδοτούνται με σταγονίδια νερού, τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως δυαδικά ψηφία (bits).
Η έρευνά τους, που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Advanced Materials, αφήνει υποσχέσεις ακόμη και για μελλοντική κατάργηση της ανάγκης ηλεκτρικού ρεύματος για τους Η/Υ και άλλες συσκευές. Όλα άρχισαν όταν οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Aαλτο παρατήρησαν ότι, κατά τη σύγκρουσή τους πάνω σε μια επιφάνεια με υψηλή υδατοαπωθητικότητα, τα σταγονίδια δεν ενσωματώνονται για να γίνουν μια μεγάλη σταγόνα αλλά αλληλοαπωθούνται, «όπως οι μπάλες του μπιλιάρδου».
Μετά από πολλά πειράματα, οι επιστήμονες είδαν ότι οι ιδανικές συνθήκες για την αναπήδηση σταγονιδίων περιλαμβάνουν μια χάλκινη επιφάνεια καλυμμένη με άργυρο και χημικά τροποποιημένη με ένα φθοριούχο συστατικό, σύνθεση που καθιστά την επιφάνεια ακόμη πιο υδατοαπωθητική. Στη δεύτερη φάση των πειραμάτων τους, οι Φινλανδοί χάραξαν στην επιφάνεια τροχιές, μέσα από τις οποίες μπόρεσαν να καθοδηγήσουν τις σταγόνες όπως εκείνοι ήθελαν.
«Με εξέπληξε το γεγονός ότι αυτές οι συγκρούσεις μεταξύ δύο σταγονιδίων, που καταλήγουν σε αναπήδησή τους, δεν είχαν αναφερθεί ποτέ στο παρελθόν, καθώς πρόκειται για ένα φαινόμενο που εύκολα μπορεί να παρατηρηθεί», γράφει ο ερευνητής εφαρμοσμένης φυσικής στο Πανεπιστήμιο του 'Aαλτο Χένρικι Μερτανίεμι. «Έκανα κάποια από τα πρώτα τέτοια πειράματά μου σε υδατοαπωθητικά φύλλα φυτών στον κήπο της μητέρας μου».
Η έρευνά τους, που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Advanced Materials, αφήνει υποσχέσεις ακόμη και για μελλοντική κατάργηση της ανάγκης ηλεκτρικού ρεύματος για τους Η/Υ και άλλες συσκευές. Όλα άρχισαν όταν οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Aαλτο παρατήρησαν ότι, κατά τη σύγκρουσή τους πάνω σε μια επιφάνεια με υψηλή υδατοαπωθητικότητα, τα σταγονίδια δεν ενσωματώνονται για να γίνουν μια μεγάλη σταγόνα αλλά αλληλοαπωθούνται, «όπως οι μπάλες του μπιλιάρδου».
Μετά από πολλά πειράματα, οι επιστήμονες είδαν ότι οι ιδανικές συνθήκες για την αναπήδηση σταγονιδίων περιλαμβάνουν μια χάλκινη επιφάνεια καλυμμένη με άργυρο και χημικά τροποποιημένη με ένα φθοριούχο συστατικό, σύνθεση που καθιστά την επιφάνεια ακόμη πιο υδατοαπωθητική. Στη δεύτερη φάση των πειραμάτων τους, οι Φινλανδοί χάραξαν στην επιφάνεια τροχιές, μέσα από τις οποίες μπόρεσαν να καθοδηγήσουν τις σταγόνες όπως εκείνοι ήθελαν.
«Με εξέπληξε το γεγονός ότι αυτές οι συγκρούσεις μεταξύ δύο σταγονιδίων, που καταλήγουν σε αναπήδησή τους, δεν είχαν αναφερθεί ποτέ στο παρελθόν, καθώς πρόκειται για ένα φαινόμενο που εύκολα μπορεί να παρατηρηθεί», γράφει ο ερευνητής εφαρμοσμένης φυσικής στο Πανεπιστήμιο του 'Aαλτο Χένρικι Μερτανίεμι. «Έκανα κάποια από τα πρώτα τέτοια πειράματά μου σε υδατοαπωθητικά φύλλα φυτών στον κήπο της μητέρας μου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου