Αεροπλάνα της Ο.Α.: Ενα παράδειγμα κακοδιαχείρισης που κάνει τον γύρο του κόσμου

Οι αποκρατικοποιήσεις είναι μία λέξη και μία έννοια που έχουν παρεξηγηθεί πολύ. Οι υπέρμαχοι αυτής λένε ότι θα προχωρήσουν σε πωλήσεις εταιρειών και περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου με στόχο την ανάπτυξη και οι πολέμιοι ότι όποιος κάνει αποκρατικοποιήσεις ξεπουλά τον εθνικό πλούτο.





Πρόσφατο ρεπορτάζ του BBC έδειξε πόσο κακή διαχείριση του εθνικού πλούτου γίνεται. Η πρώην Ο.Α. είχε τέσσερα αεροπλάνα και όταν πουλήθηκε, αυτά έμειναν στα αζήτητα και το Δημόσιο και όχι μόνο δεν μπόρεσε να τα πουλήσει, αλλά σαπίζουν σε κάποιο πάρκινγκ αεροσκαφών. Από τη μία οι εκάστοτε κυβερνήσεις «απειλούσαν» ότι θα πουλήσουν και από την άλλη η αντιπολίτευση μιλούσε για σκάνδαλα. Και το αποτέλεσμα είναι... τραγικό.

Το Δημόσιο και οι άλλοι
Θα γίνει τώρα αυτό που πρέπει;
Αεροπλάνα της Ο.Α.: Ενα παράδειγμα κακοδιαχείρισης που κάνει τον γύρο του κόσμου

Άλλη μία εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα απετράπη στο παρά πέντε. Αιτία, τι άλλο; Το Δημόσιο και οι απολύσεις (όπως και αν τις βαφτίσουν) που πρέπει να γίνουν με βάση τα όσα η Ελλάδα έχει δεσμευθεί ότι θα κάνει απέναντι στους δανειστές της. Το θέμα είναι αν αυτή τη φορά θα κάνει επιτέλους αυτό που πρέπει ή θα βρεθεί και πάλι ένας τρόπος «στρίβειν διά του αρραβώνος». Μπορεί η τρόικα να φταίει σε πάρα πολλά, μπορεί να έκανε λάθος εκτιμήσεις, μπορεί να εφήρμοσε ένα κοκτέιλ πολιτικής που έφερε τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα, ωστόσο στο θέμα του Δημοσίου το λάθος είναι... ελληνικό.

Φορολογικό, μία αμαρτωλή ιστορία
Ανικανότητα, προχειρότητα ή απλά αδιαφορία

Πώς μπορεί, άραγε. να εξηγήσει ένας απλός φορολογούμενος που πληρώνει κανονικά τους φόρους, δεν κρύβει ούτε ευρώ και βλέπει τον τρόπο που ασκείται η πολιτική, τουλάχιστον τα χρόνια της κρίσης, μην πάμε και πιο πίσω; Πώς νιώθει ένας τέτοιος καθημερινός άνθρωπος, από τους πολλούς σε αυτή τη χώρα, όταν βλέπει πως τέσσερα χρόνια τώρα δεν έχει γίνει ούτε ένα σοβαρό βήμα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, πώς νιώθει που βλέπει συνέχεια να βρίσκουν τρόπους να τα πάρουν πάλι από τον ίδιο, πώς νιώθει όταν κάθονται για μήνες ολόκληρους πίσω από κλειστές πόρτες και το αποτέλεσμα που βγαίνει είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικό;

Τα «διαμάντια» της κρίσης
Κάποιοι επιτήδειοι ψάχνουν για κορόιδα

Είναι αναμφίβολο ότι πολλές επιχειρήσεις την περίοδο της κρίσης αναγκάστηκαν να μειώσουν μισθούς, να κάνουν απολύσεις, προκειμένου να επιβιώσουν. Δεν το έκαναν από ευχαρίστηση, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλος δρόμος και τουλάχιστον σε ό,τι έμεινε από μισθούς και εργαζομένους υπήρξε συνέπεια πληρωμών. Υπάρχουν όμως και άλλοι επιχειρηματίες που χρησιμοποίησαν την κρίση προκειμένου να κάνουν όργια. Σταμάτησαν να πληρώνουν παντού, μετέφεραν χρέη από άλλες δραστηριότητες και «φούνταραν» τη «χρεοκοπημένη» επιχείρηση και εσχάτως εμφανίστηκαν κάποιοι να θέλουν να δώσουν «ζωή» και «εργασία» πάλι τζάμπα και με «επιχειρηματικά σχέδια» που προκαλούν γέλια αλλά και οργή. Αλήθεια, έως πότε θα γίνονται ανεκτοί;

Μία παλιά ιστορία για τον ΟΠΑΠ
Ενα deal που... ποτέ δεν έγινε...

Το θέμα του ΟΠΑΠ τείνει να εξελιχθεί σε σίριαλ. Όλοι θέλουν να κλείσει θετικά, αλλά ακόμη δεν είναι σίγουρο. Πριν από κάποιους μήνες όταν ξεκίνησε ο διαγωνισμός, Έλληνας επικεφαλής μεγάλης εταιρείας που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή των Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά ο μέτοχος είναι ξένος (πολύ μεγάλη εταιρεία), είχε την ιδέα να κατατεθεί προσφορά, αφού τα οφέλη και για τις δύο εταιρείες θα ήταν σημαντικά.

Ωστόσο, αν και η ιδέα άρεσε στον βασικό μέτοχο, εν τούτοις για λόγους που δεν ήταν επιχειρηματικοί, απορρίφθηκε. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν τελικά είχε προχωρήσει η ιδέα;

Τάσος Γκιάτης Πρόεδρος Συλλόγου Προσωπικού Alpha Bank
Η συνέπεια επιβραβεύεται

«Οι ανακατατάξεις επέρχονται τόσο γρήγορα και σε πολλές περιπτώσεις με βίαιο τρόπο, ώστε μέσα σ' αυτή την άγρια προσαρμογή ή και διάλυση κάποιων που φάνταζαν οι 'ισχυροί' του συστήματος, εντέλει ξεχωρίζει ο συνετός στρατηγικός σχεδιασμός, η σιγουριά, η υπεύθυνη διαχείριση κρίσεων, η ανώτερη τραπεζική κουλτούρα και η ηγετική ομάδα που δίνει τη βεβαιότητα ότι είμαστε εδώ όρθιοι, δυνατοί και ανθεκτικοί ακόμη και στην πιο αρνητική συγκυρία. Χωρίς να χαθεί πολύτιμος χρόνος, αμέσως μετά τη νομική συγχώνευση, ενώνουμε τους εργαζομένους μέσα από έναν ενιαίο οργανισμό και θεσμικές ρυθμίσεις που ισχυροποιούν τη θέση μας και πάνω από όλα διασφαλίζουν την ίδια μας την εργασία».